Η Κρίση Πανικού είναι ένα …alert!

Η Κρίση Πανικού είναι ένα …alert!*συναγερμός

άρθρο ΣΟΦΙΑ Π. ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

Κλινική Ψυχοπαθολόγος, ενηλίκων- παιδιών

www.michalopoulou.gr

Η κρίση πανικού αφορά, μία  έντονη αντίδραση η οποία αυξάνεται σταδιακά, απέναντι στο άγχος και κλιμακώνεται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, εμφανίζονται συγκεκριμένα σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα. Συνήθως, οι κρίσεις αυτές επαναλαμβάνονται, μετά από ένα επεισόδιο κρίσης το άτομο  αναπτύσσει έντονο άγχος και αγωνία  ότι θα ξανασυμβεί, πρόκειται  για διαταραχή πανικού, η οποία ανήκει στις αγχώδεις διαταραχές. 

Η επίσημη ορολογία του όρου και η βιβλιογραφία αναφέρει ότι , η κρίση πανικού είναι μια αιφνίδια περίοδος έντονου άγχους , ψυχολογικής διέγερσης,  φόβου, στομαχικών διαταραχών και αδιαθεσίας που σχετίζεται με μια ποικιλία σωματικών και νοητικών συμπτωμάτων. Υπολογίζεται ότι μέχρι 4% του πληθυσμού υποφέρει από σοβαρές και συχνές κρίσεις πανικού ενώ στις γυναίκες η πάθηση είναι δύο έως τρεις φορές συχνότερη σε σύγκριση με τους άνδρες.

Οι κρίσεις πανικού επηρεάζουν και επιδρούν στον καθένα  διαφορετικά. Άτομα που έχουν βιώσει και υποστεί, στο παρελθόν κάποια κρίση πανικού μπορούν μερικές φορές να "υπομείνουν " την κρίση χωρίς να παρουσιάσουν εμφανή  εξωτερικά συμπτώματα, ενώ σε αντίθεση άτομα που βιώνουν την κρίση για πρώτη φορά ενδέχεται, να πιστέψουν πως παθαίνουν έμφραγμα, εγκεφαλικό  ή νευρικό κλονισμό.

Μια κρίση πανικού συμβαίνει όταν το σώμα σας βιώνει μια κατάσταση, απρόοπτη,  ξαφνική και  με πολύ  έντονα ψυχολογικά και σωματικά συμπτώματα. Μπορεί να αισθανθείτε έντονο φόβο έως και τρόμο, ανησυχία και αγωνία.

 Ποια είναι τα συμπτώματα ;
Μια κρίση πανικού, λοιπόν, έρχεται απροειδοποίητα, συχνότατα χωρίς κάποια φανερή αφορμή ή αιτία, αλλά είναι πολύ σφοδρή. Συνήθως κρατάει 5-10 λεπτά (από τις πρώτες ενδείξεις μέχρι την κορύφωση), αλλά κάποια συμπτώματα μπορεί να κρατήσουν περισσότερο.

Εμφανίζονται και  σωματικά συμπτώματα όπως:

● Ταχυπαλμία (μια αίσθηση ότι η καρδιά σας χτυπά ανεξέλεγκτα, «φτερουγίσματα».

● Πόνο στο στομάχι.
● Ζαλάδα, ναυτία.
● Δύσπνοια, αίσθηση πνιγμού.
● Τρέμουλο ή μούδιασμα στα χέρια.
● Εξάψεις ή ρίγη και εφίδρωση.
● Παραισθήσεις ή παραμορφωμένη αντίληψη,(έντονο φόβο ότι "φεύγει  το μυαλό σας" και " φοβάστε ότι παραλογίζεστε").

● Τρόμος (η αίσθηση ότι κάτι τρομερό πρόκειται να συμβεί που δεν μπορεί να το αποφύγει, ένα  ισχυρό σοκ και φόβο, ότι  έχετε πάθει το χειρότερο, π.χ. εγκεφαλικό ή καρδιακό επεισόδιο).

● Φόβος ότι χάνει τον έλεγχο.
● Φόβος ότι πεθαίνει.

Πώς αντιμετωπίζεται μια κρίση πανικού

Ο κύριος στόχος της θεραπείας για τη διαταραχή πανικού είναι να μειωθεί σταδιακά,  ο αριθμός των κρίσεων πανικού που έχετε και να συμβάλει στην ανακούφιση των συμπτωμάτων σας, ώστε να παραμένετε λειτουργικοί στην καθημερινότητα. Οι δύο κύριοι τύποι θεραπείας και αντιμετώπισης,  για τη διαταραχή πανικού είναι ψυχολογική θεραπεία (ψυχοθεραπεία) και φαρμακευτική αγωγή, συχνά εφαρμόζονται και συνδυαστικά . Εάν έχετε συμπτώματα διαταραχής πανικού, μιλήστε σε άτομα εμπιστοσύνης σας, επισκεφτείτε τον γιατρό σας ή το πλησιέστερο νοσοκομείο. Η διάγνωση της διαταραχής πανικού θα γίνει εφόσον αντιμετωπίζετε επαναλαμβανόμενες και απροσδόκητες κρίσεις πανικού,  που ακολουθούνται το επόμενο διάστημα (περίπου  ένα μήνα), με στοιχεία συνεχούς άγχους και ανησυχίας σχετικά με το ενδεχόμενο νέων ξαφνικών κρίσεων. Αυτό λέγεται «άγχος αναμονής » και είναι από τα πολύ ενοχλητικά, επιβαρυντικά  και χαρακτηριστικά  συμπτώματα.

Τα 10 βήματα μιας πρωτογενούς αντιμετώπισης :

1. Αν νιώστε , ότι πλησιάζει η  κρίση πανικού και ανασαίνετε γρήγορα, προσπαθήστε να πάρετε αργές αναπνοές με τη βοήθεια μίας σακούλας, (η χαρτοσακούλα θα διατηρήσει το οξυγόνο σε φυσιολογικά επίπεδα),ή με ένα αρωματικό μαντήλι, επίσης κάντε αέρα στο πρόσωπο σας  και ρίξτε άφθονο νερό, πάρτε βαθιές  και σταθερές ανάσες. Βγάλτε από την ένδυση σας οτιδήποτε σας πιέζει.

2. Φτιάξτε τον τρόπο ζωής. Η άσκηση και η προπόνηση  είναι ένας σίγουρος τρόπος να «καταναλώνετε θετικά » την επιπλέον αδρεναλίνη που διαθέτετε. Αποφύγετε το κάπνισμα, το αλκοόλ και τον άστατο ύπνο, προσπαθήστε να τρώτε με πρόγραμμα και υγιεινά.

3. Μην προσπαθήσετε να παλέψετε και να νικήσετε  την κρίση πανικού. Κάτι τέτοιο, απλά θα αυξήσει τα επίπεδα αδρεναλίνης. Αντίθετα αποδεχτείτε, ότι το αίσθημα πανικού θα έρθει και θα φύγει, επιτρέποντας στα συμπτώματα να παίξουν τον «μυστήριο» ρόλο τους στη δυσάρεστη αυτή κατάσταση. Μπορείτε να κάνετε «πρόβες» υποδυόμενοι, ότι όντως παθαίνετε κρίση πανικού για να εξασκηθείτε, και να οικειοποιηθείτε το πρόβλημα σας ,  σε περίπτωση που συμβεί, .

4. Μην κρύβεται τα συναισθήματά σας. Εκμυστηρευτείτε στον σύντροφό σας, σε έναν φίλο σας, την οικογένεια σας ή ακόμα και έναν ειδικό ό,τι σας απασχολεί και σας βασανίζει, βοηθώντας  τον εαυτό σας να απαλλαγεί από τα αρνητικά διογκωμένα  συναισθήματα.

5. Όταν συμβεί η κρίση πανικού, προσπαθήστε να επικεντρωθείτε και να σκεφτείτε  κάτι άλλο εκτός  από τον εαυτό σας. Ακούστε λίγη μουσική, μιλήστε στο τηλέφωνο, με κάποιον που αγαπάτε ή ασχοληθείτε με κάτι που σας ευχαριστεί, καθίστε κάπου ήρεμα  έχοντας  καθαρό αέρα, περιμένοντας τα συμπτώματα να υποχωρήσουν.

6. Μάθετε μία τεχνική χαλάρωσης.  Οι τεχνικές χαλάρωσης που μπορεί να προσφέρει η γιόγκα, η ύπνωση, ο διαλογισμός, το χαλαρωτικό μασάζ, οι ασκήσεις αναπνοής, είναι δυνατόν να αποβούν πολύ βοηθητικές για τους ανθρώπους που πάσχουν από αγχώδεις διαταραχές. 

7. Να θυμάστε , ότι τα συμπτώματα που παρουσιάζετε είναι παροδικά, έντονα συναισθήματα, τα οποία δεν είναι πραγματικά επικίνδυνα για την υγεία σας.

8. Μειώστε, την έκθεσή σας σε αγχωτικές καταστάσεις. Να είστε προετοιμασμένοι να εκφράσετε τις ανάγκες σας και να υποστηρίξετε τις επιλογές σας.

10. Γίνετε μέλος ενός ψυχοθεραπευτικού γκρουπ αυτοβοήθειας. Συμμετέχοντας σε μία ομάδα με άτομα, που βιώνουν κρίσεις πανικού, συζητώντας, στην ουσία γνωρίζετε και μοιράζεστε το πρόβλημα, έτσι σιγά σιγά απαλλάσσεστε

από το άγχος και την απειλή του πανικού.

ΟΡΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ.

ΟΡΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ. 

Σοφία Π. Μιχαλοπούλου.

www.michalopoulou.gr
Κλινική Ψυχοπαθολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια 
UniversitéParisVIII

St.DenisVincennes,Paris,France                                                                                               
info@michalopoulou.gr👇😊

 

Τα  όρια αποτελούν  το κλειδί για τη διασφάλιση υγιών, και ισότιμων διαπροσωπικών σχέσεων. Προσδιορίζουν  το μέτρο του σεβασμού και της εκτίμησης  στον ίδιο μας τον εαυτό. Ορίζουν ποιες συμπεριφορές είναι αποδεκτές από τους  γύρω μας και ποιες δεν είναι. Κάποιες φορές στις στενές διαπροσωπικές μας σχέσεις, θεωρούμε πως τα όρια δεν χρειάζονται , καθώς έχει επικρατήσει η άποψη, πως αυτά δεν αποτελούν ένδειξη εμπιστοσύνης. Στην πραγματικότητα όμως δεν ισχύει.

 Και πώς ορίζεται το όριο;

 Η  λεπτή γραμμή  ορίζει πού τελειώνει ο δικός μας χώρος και πού αρχίζει του άλλου ατόμου. Όταν τα όρια είναι καθορισμένα και συγκεκριμένα  και από τις δύο πλευρές, αυτό βοηθάει να αναγνωρίζουμε  τις ανάγκες και τα συναισθήματά τα δικά  μας και του άλλου.

Το πως αισθανόμαστε και πως διαχειριζόμαστε, όταν  μας αποδέχονται, είναι βίωμα το οποίο παίζει πρωταρχικό  ρόλο στις διαπροσωπικές και κοινωνικές σχέσεις μας. Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι επιθυμώντας να γίνουν αρεστοί και αποδεκτοί, τόσο στο επαγγελματικό όσο και στο κοινωνικό περιβάλλον, δεν βάζουν όρια μεταξύ των ίδιων και των άλλων με αποτέλεσμα να νιώθουν εξαντλημένοι. Καταλήγουν να  σπαταλούν τον χρόνο τους και την ενέργειά τους για να εκπληρώσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο  τα αιτήματα των άλλων βάζοντας τα σε προτεραιότητα, παραγκωνίζοντας  τις δικές τους δραστηριότητες, τα δικά τους συναισθήματα και επιθυμίες. 

 

 Είναι αναγκαίο να λεκτικοποιήσουμε και να εξηγήσουμε ξεκάθαρα στο συνάνθρωπό μας ποιες είναι οι  ανάγκες μας , τι επιθυμούμε και τι μας ενοχλεί. Αν δεν εκφράσουμε το συναίσθημά μας , ο άλλος δεν μπορεί να εισχωρήσει στο μυαλό μας και να ξέρει τι θέλουμε. Θέτοντας ορισμένους κανόνες σε μία σχέση δε σημαίνει πως δεν αγαπώ και δε σέβομαι τον άλλον, έτσι  εκφράζουμε την εκτίμηση μας στο πρόσωπο που έχουμε απέναντί μας  καθώς είμαστε ξεκάθαροι από τη αρχή, αποτρέποντας  και πιθανές παρερμηνείες και  παρεξηγήσεις.

Καθοριστικό  ρόλο, ο τρόπος που επιλέγουμε ώστε να βάλουμε τα προσωπικά μας όρια σε κάθε σχέση.  Βάζω όρια δεν σημαίνει πως επιβάλλω στον άλλο τις δικές μου ανάγκες, απλά θέτω τις δικές μου επιλογές και  προϋποθέσεις για αυτή τη σχέση, σεβόμενος και αναγνωρίζοντας και τις δικές του. Στόχος της σχέσης είναι να μπορέσουμε να βρούμε μια κοινή γραμμή που θα μοιραστούμε, θα συνεργαστούμε , θα αλληλοεπιδράσουμε, ενδεχομένως και να συμπορευτούμε.

 Βάζουμε  όρια  με αποτελεσματικότητα!

Τα όρια μπορούμε να τα θέσουμε  σε κάθε είδους σχέση, όπως είναι η ερωτική, η οικογενειακή, η κοινωνική, η φιλική και η επαγγελματική. Υπάρχουν κάποια κριτήρια και κανόνες  που βοηθούν  στην αποτελεσματικότητα τους.

               Αυτογνωσία.

 Όσο καλύτερα γνωρίζουμε τον εαυτό  μας,  τόσο καλύτερα θα μπορούμε να είμαστε αυθεντικοί, ειλικρινείς  και σταθεροί στα όρια, που θα θέσουμε. Όταν γνωρίζουμε, για παράδειγμα, τι πραγματικά μας ενοχλεί και δεν αντέχουμε,  τότε πολύ πιο εύκολα το συζητάμε  με τους γύρω μας. Όταν κάνουμε μια δουλειά ενθαρρύνουμε τον εαυτό μας να κάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε μόνοι μας, επιμερίζοντας την κάθε εργασία σε μικρότερα κομμάτια, τα οποία είναι και ευκολότερο να υλοποιηθούν. Πριν ζητήσουμε βοήθεια, τουλάχιστον να αναρωτηθούμε εάν μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μόνοι μας.

 

Εκφράζουμε τις επιθυμίες  μας.

Εφόσον τις γνωρίζουμε πολύ καλά, τις λέμε και στους τρίτους. Ο λόγος μας είναι άμεσος και απλός, μιλάμε ξεκάθαρα για μας, δεν εκφραζόμαστε εμμέσως, έχουμε οπτική  επαφή με τα άτομα  και υποστηρίζουμε τις θέσεις μας.  Δεν εξαρτόμαστε από την έγκριση των άλλων. Ακόμα και εάν γίνεται κάτι τέτοιο τουλάχιστον ας γνωρίζουμε ότι εμείς και μόνο εμείς το επιτρέπουμε.

 

Τα ορίων δεν χρειάζονται ένταση και θυμό. 

Τα όρια δεν είναι εργαλείο τιμωρίας,  εκδίκησης, επίθεσης  στον συνάνθρωπο μας. Όταν χρησιμοποιούνται με αυτόν τον τρόπο, τότε είναι που χτίζεται το τείχος της απομόνωσης ,του αποκλεισμού και της έλλειψης επικοινωνίας. Αποφεύγουμε να  προσκολλόμαστε σε άλλους. Βασιζόμαστε στον εαυτό μας και στη δική μας εσωτερική δύναμη!

 

 Σεβασμός των  ορίων  των άλλων. 

Μόνο όταν σεβαστείς τα σύνορα, τα όρια  του «απέναντι » σου, θα δώσεις και στα δικά σου σύνορα σαφή  εικόνα και πλαίσιο. Όταν υπάρξουν αντιπαραθέσεις και  αντικρουόμενα όρια, τότε θα βοηθήσει στην επικοινωνία  η διαπραγμάτευση με όρους αμοιβαίας υποχώρησης και προσαρμογής.

Επαναπροσδιορισμός  και υπενθύμιση των ορίων. 

Τα όρια δεν τα βάζουμε μία φορά μόνο. Τα όρια μπορούν να αναπροσαρμοστούν ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες και φάσεις ζωής, για να παραμείνουν και να λειτουργήσουν  διαχρονικά, χρειάζονται ενίσχυση, υποστήριξη, καλλιέργεια και ανατροφοδότηση , αυτό αποδίδει όταν το υπενθυμίζουμε  στον εαυτό μας και στα άλλα άτομα που τα αφορά.

Να θυμόμαστε ότι, με  το πέρασμα του χρόνου, τα όρια μας επαναπροσδιορίζονται, καθώς οι ανάγκες και τα θέλω μας αλλάζουν. Για παράδειγμα μπορεί ο χρόνος που αφιερώνουμε στον εαυτό μας ή  στους φίλους μας να μειωθεί, λόγω αυξημένων επαγγελματικών, κοινωνικών υποχρεώσεων. Αυτό που πρέπει να έχουμε στην σκέψη μας , είναι ότι αρκετές φορές οι άνθρωποι γύρω μας  ανησυχούν, δυσκολεύονται να αποδεχτούν και να κατανοήσουν τις αλλαγές που συμβαίνουν με  τα όρια που βάζουμε . Συχνά  είναι πιθανόν να διαφοροποιηθούν και να κλονιστούν οι ισορροπίες. Να έχουμε στο νου μας ,ότι  μόνο εμείς  μπορούμε  να προστατεύσουμε  τον εαυτό μας  και να θέσουμε  τα όρια που χρειαζόμαστε, ώστε σε πρώτο στάδιο  να αναπτυχθούμε και να εξελιχτούμε συναισθηματικά και αργότερα να προχωρήσουμε δημιουργώντας ότι επιθυμούμε.

 

 

 

Γνωρίζουμε τους Ψυχαναγκασμούς μας!

 

Ψυχαναγκασμοί στην καθημερινότητα.

Στην καθημερινότητα μας  όλοι  γνωρίζουμε ορισμένες ήπιες μορφές καταναγκασμού. Πολλοί από εμάς κάνουμε πράγματα με την ίδια σειρά, με τον ίδιο τρόπο, προσέχουμε και προστατευόμαστε από σημάδια ενδεχόμενης  κακοτυχίας, π.χ.  ( Τρίτη και 13, μαύρες γάτες κ.α),ωστόσο, κάποιοι από μας, δίνουν υπερβολική σημασία και τους απασχολούν έντονα. Πολλές φορές,  έρχονται σκέψεις οι οποίες φαίνονται παράλογες, εκτός πραγματικότητας, αλλά  είναι δύσκολο να τις προσπεράσουμε και να απαλλαγούμε από αυτές. Κάποια  άτομα μας  φαίνονται πολύ διαφορετικά στην συμπεριφορά τους. Διακρίνονται για την σοβαρότητα, την τυπικότητα,  την ακρίβεια, την αξιοπιστία, την επιδεξιότητά τους, την σχολαστικότητα τους, όμως απουσιάζει  ο αυθορμητισμός. Η μεγάλη ανάγκη τους για προστασία τους οδηγεί υποχρεωτικά  σε μία ιδιόρρυθμη επαναλαμβανόμενη  συμπεριφορά σε συνδυασμό με πολύ συγκέντρωση, επανάληψη και επιτήδευση. Η προσωπικότητα αυτών των ατόμων είναι ιδιαίτερα καταναγκαστική, δηλαδή, σύμφωνα με την   επίσημη ορολογία της λέξης είναι : η εξωτερική δύναμη/ενέργεια που οδηγεί τους ανθρώπους να κάνουν πράγματα παρά τη θέλησή τους καθώς και το αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας

 

Η καθημερινότητά, αυτών των ατόμων, διακρίνεται από επιμέλεια, προσοχή και ακρίβεια. Οι ενέργειες τους στηρίζονται στην δομή και την  οργάνωση, για την διεκπεραίωση  του πιο απλού έως του πιο σύνθετου έργου. Αυτό που πρέπει να πούμε  είναι πως αυτοί οι άνθρωποι μοιάζουν να είναι ανάμεσα σε δύο ζωές, αυτή που είναι σαν όλων  μας και αυτή στην οποία ισχύουν μόνο για τους ίδιους οι δικοί τους κανόνες, με τα δικά τους μέτρα και σταθμά. Μπορεί να γνωρίζουν πως οι φόβοι τους και οι φοβίες τους είναι  περιττοί χωρίς λογικοί, όμως αυτό δεν τους βοηθάει, ούτε τους επιτρέπει να απελευθερωθούν από αυτούς.

 

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή ή ΙΨΔ , όπως ορίζεται επιστημονικά ,περιλαμβάνεται στην ομάδα των αγχωδών διαταραχών και αυτές με τη σειρά τους στην ευρύτερη ομάδα των νευρώσεων. Χαρακτηρίζεται είτε από ιδεοληψίες, που  αναφέρονται  σε επίμονες και επαναλαμβανόμενες ιδέες παρορμήσεις ή εικόνες που βιώνονται ως παρείσακτες ή και απρόσφορες και δημιουργούν στον πάσχοντα έντονο άγχος ή δυσαρέσκεια. Επίσης από ψυχαναγκασμούς , οι οποίοι  αναφέρονται σε επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές που στοχεύουν στην εξαφάνιση ή μείωση του άγχους, παρά στην ευχαρίστηση ή την ικανοποίηση του ατόμου.

 Ακόμη κάποιες φορές εμφανίζονται συμπτώματα και  από τα δύο μαζί, με αποτέλεσμα ψυχοπαθολογικές εκδηλώσεις που συνιστούν πηγή δυσφορίας και εγκλωβισμού, για το άτομο και απασχολούν σημαντικό μέρος από το χρόνο του και από την επαγγελματική, κοινωνική και την συναισθηματική του ζωή. Οι περισσότεροι πάσχοντες αναγνωρίζουν τον παθολογικό χαρακτήρα αυτών των καταναγκασμών καθώς και ότι είναι ανούσιοι και διογκωμένοι, ωστόσο είναι  αδύνατον από τους ίδιους να τους περιορίσουν ή να τους σταματήσουν. Η κατάθλιψη, προϋπάρχει ή ακολουθεί , συχνά  εμφανίζεται και  ταυτόχρονα με την διαταραχή.

 

Η  εικόνα της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής.

Οι ιδεοληψίες είναι μια από τις κύριες εκδηλώσεις της διαταραχής. Πρόκειται για ιδέες, αναπαραστάσεις και παρορμήσεις που επιβάλλονται στη σκέψη του ατόμου, παρά το γεγονός ότι αυτό προσπαθεί να τις διώξει.

Οι ιδεοληψίες μπορεί να είναι  :

Φοβικές ιδεοληψίες. Η έλλειψη καθαριότητας,  ο κίνδυνος μόλυνσης, η μικροβιοφοβία, οι ασθένειες, τα ατυχήματα, ο θάνατος .

Ιδεατές ιδεοληψίες. Ο ασθενής οδηγείται σε συνεχείς επαληθεύσεις για να περιορίσει τους φόβους του, κάτι το οποίο διαρκεί για λίγο Για παράδειγμα, το άτομο, μπορεί να έχει αμφιβολίες για το αν κλείδωσε την πόρτα , αν έκλεισε την κουζίνα, τα φώτα, τις ηλεκτρικές συσκευές, αν ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις του, την εργασία του, ενώ ήδη το έχει ελέγξει.

Ιδεοληπτικές παρορμήσεις. Πρόκειται για την αίσθηση του ατόμου ότι κινδυνεύει να κάνει πράξεις ή να πει  λέξεις ή φράσεις ανήθικες, οι οποίες είναι κυρίως σε αντίθεση με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται και άθελα του να προσβάλλει. Για παράδειγμα, να ξεστομίσεις ιερόσυλες λέξεις και βωμολοχίες, χωρίς να το επιθυμεί π.χ θα μπορούσαμε απλοϊκά να πούμε, ότι εκφράζονται από το άτομο, αυτές οι «κακές λέξεις», με μια μορφή τικ, αντανακλαστικά. Συχνά τα άτομα με ΙΨΔ πιστεύουν πως  η σκέψη μιας ιδεοληψίας μπορεί να την πραγματοποιήσει άμεσα και να τους συμβεί το αναπάντεχο.

Οι ψυχαναγκασμοί: αποτελούν άλλο ένα βασικό  σύμπτωμα της διαταραχής . Πρόκειται για επαναληπτικές συμπεριφορές που έχουν τη μορφή εξωτερικών ή εσωτερικών πράξεων που επιβάλλονται από το ίδιο το άτομο στον τρόπο που θα πράξει. Συχνά παίρνουν τη μορφή τελετουργίας, έχουν έναν επαναληπτικό χαρακτήρα με σκοπό, να μειωθεί το άγχος που είχε δημιουργηθεί και να ανακουφιστεί ο φόβος.

Τρόποι αντιμετώπισης.

Η διάγνωση της διαταραχής, είναι ένα καλό βήμα για να μπορέσει να ακολουθήσει  ο ασθενής την αντιμετώπιση της , συνήθως   η λήψη εξειδικευμένης  φαρμακευτικής αγωγής είναι υποχρεωτική, από τον θεράποντα γιατρό. Επίσης, προτείνονται και οι θεραπείες της συμπεριφοράς είναι σχετικά εύκολα εφαρμόσιμες και βραδείας διάρκειας και έχουν καλά αποτελέσματα. Σε αυτή την προσέγγιση, ο ασθενής έρχεται αντιμέτωπος εκούσια  με το αντικείμενο ή ιδέα που τον φοβίζει, είτε ρεαλιστικά είτε φαντασιωσικά και ταυτόχρονα παροτρύνεται να αποφύγει την τελετουργία με την υποστήριξη, την δομή και το θεραπευτικό πλαίσιο  που του παρέχει ο θεραπευτής.

Πίσω από κάθε σύμπτωμα κρύβεται και μια ανάγκη, μια επιθυμία που δεν έχει εκφραστεί. Ακόμη και σε ακραίες καταστάσεις, όπως μια σοβαρή ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, υπάρχει λύση και δεν είναι άλλη από το να δωθεί το κατάλληλο πλαίσιο  στο άτομο να εκφράσει και να συνειδητοποιήσει αυτό που του συμβαίνει, αυτό που τον κυριεύει ως συναίσθημα και τον οδηγεί στις αναγκαστικές επαναλήψεις. 

 

Bad mood ή Κακή διάθεση...και όμως διορθώνεται!!!

Κακή διάθεση ή Δυσθυμία;

Σοφία Π. Μιχαλοπούλου

Κλινική Ψυχοπαθολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια- Οικογενειακή Σύμβουλος ενηλίκων και παιδιών

www.michalopoulou.gr- info@michalopoulou.gr

Η λέξη δυσθυμία προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη θυμός που θα πει ψυχή και το πρόθεμα δυσ- που δίνει αρνητικό πρόσημο στην σημασία της. θα μπορούσαμε να πούμε ότι κυριολεκτικά  σημαίνει κακόθυμος.  Είναι συνώνυμο της λέξης κακόκεφος και η ψυχιατρική έννοια δηλώνει  μια μορφή  κλινικής κατάθλιψης. 

Η δυσθυμία ως ψυχιατρικός όρος αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια και περιλαμβάνεται στις καταθλιπτικές διαταραχές. Χαρακτηριστικά της δυσθυμίας είναι τα χρόνια συμπτώματα, κατάθλιψης. Σε αντίθεση με τη μείζονα κατάθλιψη το άτομο δεν έχει σοβαρής μορφής  μειωμένη λειτουργικότητα ενώ τα συμπτώματα είναι πιο ήπια.  Όταν  τα συμπτώματα εκτείνονται στο χρόνο ορίζει  τη δυσθυμία ως μια διαταραχή χρόνιας φύσης.

Τα αίτιά της, δυσθυμίας δεν έχουν ερευνηθεί ολοκληρωμένα, η επιστημονική κοινότητα  θεωρεί  ότι η ανάπτυξή της είναι πολύπλευρη και  πολυπαραγοντική. Έτσι, ο συνδυασμός περιβαλλοντικών, βιοχημικών, γενετικών,κοινωνικών  και κληρονομικών παραγόντων θεωρείται ο πιο αντιπροσωπευτικός. 

Κυρίαρχη θέση έχουν τα  στρεσογόνα γεγονότα της ζωής όπως θάνατος οικογενειακού προσώπου, κακοποίηση, συναισθηματική στέρηση, ψυχολογική βία, μετατραυματικό στρες, οικονομική πίεση, διαταραγμένες σχέσεις με το οικογενειακό περιβάλλον, συμβάλλουν στην ανάπτυξη της κατάθλιψης. 

Πολλοί  παράγοντες όπως η κοινωνική απομόνωση και αποκλεισμός, οι ψυχοσωματικές  χρόνιες ασθένειες, οικονομικές αλλαγές, οικογενειακά προβλήματα και δύσκολα απρόοπτα  γεγονότα στη ζωή μπορούν να συμβάλλουν στην παρουσία της δυσθυμίας.

Τα  συμπτώματα  της ψυχικής διαταραχής είναι:

-μειωμένη ενεργητικότητα και αίσθημα εξάντλησης και κόπωσης

-έλλειψη  συγκέντρωσης

-συναίσθημα θλίψης και μελαγχολίας

-χαμηλή αυτοεκτίμηση και έντονη αρνητική αυτοκριτική

-απώλεια σεξουαλικού ενδιαφέροντος και πεσμένη ερωτική διάθεση (libido)

-εκνευρισμός,οξύτητα και  θυμός    

- απαισιοδοξία και αρνητικάσυναισθήματα

-ανηδονία(έλλειψη άντλησης ευχαρίστησης από δραστηριότητες που άλλοτε έδιναν ευχαρίστηση)

-αϋπνία ή υπερυπνία 

-διαταραχή διατροφής

 Τα παραπάνω συμπτώματα θα πρέπει να έχουν διάρκεια τουλάχιστον ένα χρόνο  για να θεωρηθούν δυσθυμίακαι να έχουν συχνότητα και διάρκεια.

Σύμφωνα με ευρωπαικές έρευνες, το 0,8%-6% του πληθυσμού θα εμφανίσει σε κάποια περίοδο  της ζωής του δυσθυμία. Εφόσον δεν υπάρξει θεραπευτική αντιμετώπιση, η δυσθυμία θα συνεχιστεί να κάνει την εμφάνιση της. Είναι σημαντικό να γίνει έγκαιρη διάγνωση της νόσου, για να μην υποφέρει το άτομο και το περιβάλλον του, από την υπερβολλικά "κακή διάθεση" . 

Το ουσιαστικό είναι  να  μπορούμε να τη διαχειριστούμε  σωστά, να την πολεμήσουμε  και να έχουμε καλύτερες μέρες νικώντας την.Υπάρχουν αποτελεσματικοί τρόποι αντιμετώπισης της κακής διάθεσης:

1. Μάθετε να αναγνωρίζετε και να εντοπίζεται την κακή σας φάση και την άσχημη διάθεση.

2. Χρησιμοποιείστε τη σωματική άσκηση, για καταπολέμηση της κατάθλιψη, τα σπορ ενισχύουν τη συναισθηματική ισορροπία.

3. Χαλαρώστε σωματικά, το χειροπρακτικό  μασάζ χαλαρώνει τους μυς και βελτιώνει την ψυχική διάθεση, βοηθούν στην ευεξία και  χαλάρωση.

4. Διαβάστε ένα βιβλίο, ταξιδέψτε, δείτε μια ταινία, ξεκινείστε μια δραστηριότητα, ακούστε μουσική, περπατήστε στηνπόλη σας, μιλήστε με ένα φίλο, αλλάξτε περιβάλλον.

5. Συναναστραφείτε με αισιόδοξους, θετικούς, ευχάριστους, ευτυχισμένους, δυναμικούς ανθρώπους, εκφραστείτε,δείτε τα πράγματα πιο ανάλαφρα, το χιούμορ βοηθάει!

6.Θέσε ένα στόχο, οι έρευνες , έδειξαν  ότι οι άνθρωποι που θέτουν στόχους, έχουν περισσότερες πιθανότητες να είναι ευτυχισμένοι και να βρίσκουν το κίνητρό για να ξεφεύγουν από τη μιζέρια, την κακή διάθεση  και τη θλίψη. Οι άνθρωποι που θέτουν στόχους, και προσπαθούν με όλες τις δυνάμεις τους να τους πετύχουν έχουν λιγότερο συχνά κακή διάθεση και δεν νιώθουν συνεχώς πεσμένοι ψυχολογικά και κακοδιάθετοι.

7.Η θεραπεία της δυσθυμίας μπορεί να είναι είτε φαρμακευτική με ψυχιατρική παρακολούθηση ή ψυχοθεραπευτική, επίσης και συνδυασμός των δύο.

Πίστεψε στον εαυτό σου!

ΆΡΘΡΟ της Σοφίας Π. Μιχαλοπούλου

Σοφία Π. Μιχαλοπούλου.

Κλινική Ψυχοπαθολόγος -Ψυχοθεραπεύτρια παιδιών, εφήβων και ενηλίκων.

Αυτοεκτίμηση.

Πιστεύεις στον εαυτό σου;

Ένα τόσο απλό ερώτημα, με ευρύ  περιεχόμενο και με μια  δυσκολία για μια  σταθερά αυτοεκτίμηση.

Η αυτοεκτίμησή μας, αυτό  που αισθανόμαστε και πιστεύουμε για  μας, επηρεάζει πολλές  όλες πτυχές και αποφάσεις  της ζωής μας.

Εκπαιδευτική επίδοση, επαγγελματικές επιλογές, φιλοδοξίες, στόχοι,  κοινωνική συμπεριφορά, διαπροσωπικές σχέσεις, ψυχική ισορροπία, οικογενειακοί δεσμοί, φαίνεται να βρίσκονται σε άμεση σχέση και συνάρτηση με αυτή την «προσωπική μας εκτίμηση και για την αξία μας ως άτομα».

Και ενώ φαίνεται να  καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι να πιστεύει κανείς στον ίδιο , το ερώτημα είναι γιατί κάποιοι άνθρωποι έχουν εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους, ενώ κάποιοι άλλοι, ακόμα και με πολλά  περισσότερα προσόντα, αμφιβάλλουν για τις ικανότητες τους και την γνώμη τους, και δεν πιστεύουν  στον εαυτό τους; 

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί η αυτοεκτίμηση είναι κάτι που μαθαίνεται και που καλλιεργείται. Κανείς δε γεννιέται έχοντας κάποιο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό που καθορίζει την  εικόνα του, όσον αφορά την αυτοεκτίμηση του. Άλλωστε τους πρώτους μήνες της ζωής μας, τα βρέφη, δεν είναι καν σε θέση να ξεχωρίσουν  τον εαυτό τους από την μητέρα. Η εικόνα του εαυτού προκύπτει  σταδιακά, καθώς το άτομο μεγαλώνει, μέσα από τις εμπειρίες του, τα βιώματα του και κυρίως μέσα από τη σχέση του και την αλληλεπίδραση  με το περιβάλλον.

Πώς καταλαβαίνουμε ότι έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση;

Τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση χαρακτηρίζονται από αισθήματα ανασφάλειας, κατωτερότητας και ανησυχίας. Ασχολούνται υπερβολικά με αυτό που οι άλλοι σκέφτονται και λένε γι’ αυτούς και δεν έχουν εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους, στις επιλογές τους, τις επιθυμίες τους  και στην γνώμη τους. Αναφέρονται στον εαυτό τους με αρνητικούς χαρακτηρισμούς και υποτιμούν τα θετικά τους στοιχεία, ενώ επηρεάζονται πολύ από τα αρνητικά σχόλια των άλλων και στεναχωριούνται υπερβολικά από τις αποτυχίες τους. Για όλους αυτούς τους λόγους βιώνουν δυσκολίες στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, δυσκολία στην συνεργασία και την επικοινωνία, είναι πιο ευάλωτοι σε ενδεχόμενη  εμφάνιση άγχους και κατάθλιψης. Τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση σε μια προσπάθεια να καλύψουν την ανασφάλειά τους μιλούν για τους ίδιους και προβάλλουν υπερβολικά τον εαυτό τους, έχουν την ανάγκη  να πείσουν τους άλλους για την αξία τους και την ικανότητα τους, συχνά  προσπαθούν να αντιγράψουν άλλα άτομα που θαυμάζουν και  θεωρούν επιτυχημένα.

Χαμηλή αυτοεκτίμησης, δε σημαίνει απουσία  ικανοτήτων……

 Ο  κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του δυνατά σημεία και ταλέντα, οπότε ας ανακαλύψουμε και ας αξιοποιήσουμε τα δικά μας. Συγχρόνως θα ήταν χρήσιμο να αναγνωρίσουμε και τα αδύνατα σημεία μας (π.χ. μειωμένη κοινωνικότητα) και να προσπαθήσουμε να τα βελτιώσουμε ή να τα ενισχύσουμε (π.χ. με το να γραφτούμε σε έναν σύλλογο που θα μας βοηθήσει να γνωρίσουμε καινούργιους ανθρώπους). Αντί λοιπόν να στενοχωριόμαστε για όσα δεν μας αρέσουν στον εαυτό μας, μπορούμε να προσπαθήσουμε να τα αλλάξουμε. Αν κάποια από αυτά πάλι δεν αλλάζουν (π.χ. το ότι είμαστε πολύ κοντοί), ας επιστρατεύσουμε το χιούμορ μας ώστε να τα διακωμωδήσουμε.

Βοηθητικό είναι  να θέσουμε στόχους και να οργανώσουμε ρεαλιστικά πλάνα για την επίτευξή τους. Η λέξη ρεαλιστικά έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς προβλήματα δεν συνοδεύουν μόνο μια πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση, αλλά και μια υπερβολικά υψηλή (π.χ. μη ρεαλιστικά επενδυτικά σχέδια). Μπορούμε να εφαρμόζουμε τους στόχους μας με τον δικό μας ρυθμό και τρόπο, αρκεί να παραμένουμε όσο γίνεται πιο πιστοί στο πλάνο μας, γιατί οι συνεχείς αναβολές έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα: συμβάλλουν στη μείωση της αυτοεκτίμησης. Τέλος, θα μας βοηθούσε να μάθουμε να διαχωρίζουμε την καλοπροαίρετη κριτική από τη συνεχή και αδικαιολόγητη επίκριση. Η πρώτη είναι ιδιαίτερα χρήσιμη και μπορούμε να την αξιοποιήσουμε θετικά για την προσωπική μας αυτοβελτίωση, ενώ η δεύτερη καλύτερα να αγνοείται.

Αντιμετώπιση της χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Βλέπουμε ότι υπάρχουν διάφοροι μηχανισμοί που δημιουργούν και συντηρούν το αίσθημα χαμηλής αυτοεκτίμησης. Από την περιγραφή και την παρατήρηση τους διαφαίνονται άμεσα και οι τρόποι αντιμετώπισής τους.

Ας δούμε μερικές σκέψεις που βοηθούν, ενισχύουν  και ενδυναμώνουν την αυτοεκτίμησή μας:

1.      Να χαιρόμαστε για την  επιτυχία μας.
 

2.      Οποιαδήποτε αποτυχία, έχει ένα δίδαγμα και  είναι ευκαιρία για μια νέα δράση.
 

3.      Κάθε αποτυχία κρύβει μέσα της ευκαιρίες για νέες προοπτικές.
 

4.      Όταν αποτυχαίνουμε σε κάτι δεν σημαίνει ότι φταίμε. Ωστόσο η ανάλυση και η επεξεργασία μιας κατάστασης  μας βοηθάει στον απολογισμό.
 

5.      Αν  δεν  κατορθώσαμε κάτι , δεν πρέπει να στεναχωριόμαστε  ή να ρίχνουμε το φταίξιμο στον εαυτό μας. Οι ενοχές δεν βοηθούν. Πάντα συμβαίνουν  τέτοιες καταστάσεις διότι είναι αναπόφευκτες.
 

6.      Να εστιαζόμαστε στα θετικά των προσπαθειών μας. Να βλέπουμε τι κάναμε, τι πέτυχε και να αντλούμε πληροφορίες που θα εφαρμόζουμε σε νέες μελλοντικές μας προσπάθειες.
 

7.      Οι προσδοκίες μας στη ζωή πρέπει να είναι ρεαλιστικές, σύμφωνα με τα δεδομένα μας. Να βάζουμε τον στόχο στο ύψος των δυνατοτήτων μας. Κανένας δεν είναι τέλειος, τα  λάθη είναι για όλους. Η επιείκεια και η συγχώρεση μειώνουν το άγχος και την ψυχική αδυναμία . Ταυτόχρονα δίνουν δύναμη και θετική ενέργεια  για ένα νέο ξεκίνημα.

8.      Ας αποφεύγουμε τις αρνητικές και απαισιόδοξες σκέψης. Ας σκεφτόμαστε με ένα θετικό, αισιόδοξο και δημιουργικό τρόπο. Έτσι χτίζεται  μέσα μας η δύναμη για πρωτοβουλίες και καινοτόμες δράσεις, η εξέλιξη μας καλλιεργείται από μας, με βάση την  ισχυρή  αυτοεκτίμησή.

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο,  ότι δεν ζημιώνουμε κανέναν αν έχουμε υψηλή αυτοεκτίμηση! Αντίθετα, φαίνεται ότι αυτή η θετική στάση, η «γενναιοδωρία» προς τον εαυτό μας, μας κάνει περισσότερο υποστηρικτικούς, βοηθητικούς  και δεκτικούς  απέναντι στους άλλους και απέναντι σε νέα πεδία δράσης και δραστηριοτήτων.

www.michalopoulou.gr

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕ τους αρνητικούς ανθρώπους

Τους αρνητικούς ανθρώπους εύκολα τους αναγνωρίζουμε. Είναι συνήθως  απαισιόδοξοι εύκολα εξαντλούν ψυχολογικά τους ίδιους κα τους γύρω τους. Η καταστροφική σκέψη , η αρνητικότητα και η απελπισία, τους ακολουθούν. Αν τους το επιτρέψουμε,  μπορεί να διαταράξουν την συγκέντρωση μας  και να μας  απομακρύνουν από τους στόχους μας. Αρκεί να  ακολουθούμε απέναντι τους, μια σταθερή στρατηγική αντιμετώπισης.

Η διαχείριση αρνητικών ανθρώπων ξεκινάει πρώτα από μας και πως νιώθουμε εμείς με εμάς. Οι άνθρωποι γύρω μας είναι αυτοί που είναι, με θετικά και αρνητικά στοιχεία. Το γεγονός ότι έχουν πτυχές που δεν μας αντιπροσωπεύουν, μας βάζει στον πειρασμό να τους χαρακτηρίσουμε. Στη συνέχεια  παραπονιόμαστε   για το πόσο μας επηρεάζει κάποιος αρνητικά  στη ζωή μας: “Με καταπιέζει”, “Με  προσβάλλει”, “Με πληγώνει”… κτλ.

Τρόποι αντιμετώπισης.

1. Η συμπεριφορά τους.

Τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του ατόμου υπάρχουν και δομούν τον χαρακτήρα. Η ροή  των γεγονότων  είναι τα στοιχεία που δημιουργούν τον αρνητικό τρόπο σκέψης και αλλάζουν την συμπεριφορά του  ατόμου. Αν καταλάβουμε  ότι δεν υπάρχει τίποτα σταθερό και  απόλυτο στην αρνητική τους συμπεριφορά, αλλά αντιδρούν έτσι κάτω από αυξημένες πιέσεις, θα μπορέσουμε να δούμε την  κατάσταση με περισσότερη κατανόηση.

2.  Το αρνητικό σχόλιο που λέει.

Σε καμία περίπτωση δεν είμαστε υποχρεωμένοι να γίνουμε οπαδοί ενός αρνητικού ατόμου. Πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν την  ικανότητα να τους ακούσουν και   να μπορέσουν να βοηθήσουν. Αυτό μόνο ο ψυχολόγος μπορεί να τους το προσφέρει και μαζί να βρουν τρόπους αποκατάστασης σε μια θετική αντιμετώπιση των πραγμάτων Γι’ αυτό, αν συνειδητά και ειλικρινά δεν μπορείτε να  δώσετε αυτή  την ευκαιρία, να τον ακούσετε, μην έχετε ενοχή, εκφράστε ανοιχτά την γνώμη σας.

3. Αναγνωρίστε τις αντοχές σας.

Θα μπορούσαμε να συνεχίζουμε να εκθειάζουμε τη σημασία της κατανόησης, της στήριξης και του διαλόγου.  Γι’ αυτό είναι πολύ καλύτερο να κατανοήσετε τις δυνατότητές σας και αν  δεν αντέχετε μια αρνητική συμπεριφορά, απομακρυνθείτε. Δεν χρειάζεται να ενισχύσετε την ιδιοτροπία τους  και είναι προτιμότερο να σώσετε την ψυχική σας ισορροπία.

4. Αναζητήστε τα θετικά.

 Υπάρχει η πεποίθηση ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καλοί κατά βάθος. Έτσι, και οι «αρνητικοί άνθρωποι» έχουν κάποια καλά κομμάτια, αν και  δεν τα δείχνουν. Αναζητήστε κάτι θετικό σε αυτά τα άτομα , χωρίς να τους καταδικάζετε βιαστικά. Ίσως βοηθήσει να  κατανοήσετε  πιο εύκολα και την  αρνητικότητά τους.

5. Η καλή πρόθεση.

 Καθώς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πάντα τις αιτίες πίσω από  αυτή την αρνητικότητα, δεν μπορούμε και να την ερμηνεύσουμε. Ωστόσο, αν κάποιος νιώθει, μοναχικά, εγκατάλειψη, απόρριψη, μια απλή  χειρονομία συμπάθειας και διαθεσιμότητας από εσάς, μπορεί να κάνει τη διαφορά και να αλλάξει την αρνητική  διάθεση τους έστω και προσωρινά.

6. Συγκράτηση και ψυχραιμία.

 Πρέπει να έχουμε στο νου μας, ότι υπάρχει πάντα μια πιθανότητα ένα άτομο να θεωρήσει την υπομονή σας ως αδυναμία. Δεν είναι όλα τα αρνητικά άτομα  θύματα. · Κάποια αναζητούν  έλεγχο, αφοσίωση, αγάπη και σεβασμό, από ανασφάλεια  για εγωιστικούς λόγους.  Ίσως  ξεκινήσουν μια συζήτηση μαζί σας και σας εμπιστευτούν, ίσως επανέρθουν με έντονη επικριτική διάθεση πάλι. Σε αυτό το στάδιο θα μπορείτε να αξιολογήσετε, καλύτερα αυτό το άτομο και να αποφασίσετε τη δική σας συμπεριφορά απέναντι του.

7. Σχολιάστε  τη συμπεριφορά του.

Η εποικοδομητική κριτική βοηθάει αν και  ενέχει κινδύνους. Αν διαθέτετε το κουράγιο και την προθυμία, μπορείτε να έχετε μια ειλικρινή, ευγενική συζήτηση με αυτό το άτομο.  Αν αυτό το άτομο δείξει θυμό, ένταση, εκνευρισμό ή κάποια άλλη αρνητική συμπεριφορά, τότε πείτε ότι θέλατε απλά να βοηθήσετε και να βρείτε μαζί λύσεις. Αν αρνηθεί, πείτε του αν θέληση αργότερα να συζητήσει να σας το πει, δώστε του χρόνο και  απομακρυνθείτε.

8. Εσείς να είστε θετικοί.

Πρόκειται για έναν  τρόπο με τον οποίο μπορείτε να δείξετε σε ένα αρνητικό άτομο ότι η θετική στάση και συμπεριφορά είναι ισχυρές, δίνουν λύσεις και έχουν πολλά οφέλη. Να είστε συνεπείς στις απόψεις σας  και αληθινοί.  Ορισμένες φορές, αυτό το άτομο μπορεί να είναι, ειρωνικό, επικριτικό ή να κάνει ένα άσχημο και καυστικό απαξιωτικό  σχόλιο για τη συμπεριφορά σας. Δεν χρειάζεται να αντιδράσετε με ένταση, να συγκρουστείτε  ή να θυμώσετε· αυτό μόνο να χειροτερέψει μπορεί την κατάσταση. Εξηγείστε λογικά την θέση σας, την αντίληψη σας για το ζήτημα, την οπτική σας και τοποθετηθείτε  γιατί η θετική στάση στη ζωή  είναι πρωταρχική για εσάς.

9. Οι δυνατότητες σας και η θετική σας διάθεση.

Μπορεί όλοι να θέλουμε πραγματικά να βοηθήσουμε ένα αρνητικό άτομο, αυτές οι προσπάθειες λειτουργούν μόνο αν το άτομο είναι ανοιχτό σε αυτό τον τρόπο προσέγγισης. Πρέπει επίσης να αποφασίσουμε αν εμείς μπορούμε και θέλουμε  να το κάνουμε και να το στηρίξουμε. Γιατί όλοι έχουμε διαφορετικές ανάγκες, προτεραιότητες, δεξιότητες και αυτό περιλαμβάνει και την ικανότητα επικοινωνίας και  αλληλεπίδρασης με τα άτομα γύρω μας.  Ουσιαστικά , αυτό που πρέπει να κρατήσετε είναι να: α) να απαντήσετε σε εσάς  αν είστε πραγματικά πρόθυμοι να βοηθήσετε κάποιο δικό σας άτομο  με αρνητικό τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς και β) να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας  και με εκείνον για τα όρια σας και μέχρι πιο σημείο μπορείτε να δεχτείτε την αρνητικότητα του και σε ποιο βαθμό περιμένετε να δείτε την εξέλιξη της θετικότητας του.

Πώς Διαχειριζόμαστε το Άγχος στις Πανελλήνιες

Το άγχος είναι μια κατάσταση που την βιώνουμε καθημερινά γύρω μας και τη χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε συναισθήματα ανησυχίας, αγωνίας, στρες, πίεσης  και φόβου, συχνά ακολουθούν και  σωματικά συμπτώματα. Το άγχος είναι χρήσιμο, παραγωγικό και λειτουργικό μέχρι τη στιγμή που  κινητοποιεί το άτομο και το παρακινεί  να είναι δημιουργικό, να είναι  σε ενεργοποίηση  και να  προσπαθεί, ώστε  να επιτύχει  τους στόχους του.

Όσο πλησιάζουν οι πανελλήνιες εξετάσεις το άγχος των εφήβων και του περιβάλλοντος  κορυφώνεται, σε σημείο μεγάλης έντασης. Το άγχος αποτελεί τον πιο μεγάλο εχθρό των υποψηφίων  και ενεργοποιείται κυρίως από αρνητικές, άσχημες σκέψεις που σχετίζονται με το φόβο των αποτελεσμάτων και  της αποτυχίας. Ο έφηβος ανησυχεί ιδιαίτερα για τη διαδικασία, για τα θέματα εξέτασης  και σκέφτεται πως εάν δεν ανταποκριθεί επιτυχώς, θα απογοητεύσει τους γονείς του καθώς δεν θα έχει κατορθώσει να επιτύχει,, σύμφωνα με τις  προσδοκίες τους.

Στην κοινωνία μας και την ελληνική πραγματικότητα, τα παιδιά μεγαλώνουν με την πεποίθηση, πως πρέπει να εισαχθούν,  οπωσδήποτε σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή, έτσι ώστε να αποκτήσουν  με την αποφοίτησή τους ένα καταξιωμένο πτυχίο, επάγγελμα και κοινωνικό κύρος (π.χ. γιατρός, καθηγητής, αρχιτέκτονας, δικηγόρος), έτσι  θεωρούνται  επιτυχημένοι και καταξιωμένοι  άνθρωποι με ένα μέλλον εξασφαλισμένο.

Οι γονείς αρκετές  φορές είναι ιδιαίτερα πιεστικοί, καταναγκαστικοί  και αγχώδης, με αποτέλεσμα να έρχονται σε σύγκρουση και αντιπαράθεση με τον έφηβο που βιώνει αυξημένο στρες την περίοδο της προετοιμασίας για τις πανελλήνιες εξετάσεις. Το αυξημένο άγχος των εφήβων που εντείνεται, όσο πλησιάζουν οι ημέρες των εξετάσεων, έχει ως αποτέλεσμα να βιώνουν αισθήματα, θλίψης, αγωνίας,  θυμού, απογοήτευσης και ματαίωσης.

Συμβουλές για την  μέρα των εξετάσεων.

1.Φροντίζουμε να ξυπνήσουμε και να πάρουμε πρωινό νωρίτερα, για να μην έχουμε άγχος με τον διαθέσιμο χρόνο μας. Ξεκινήστε σαν να είναι μια κανονική μέρα, που χρειάζεται συγκέντρωση και προσοχή, όσον αφορά την διεκπεραίωση των δραστηριοτήτων μας.

2.Το διάβασμα της τελευταίας στιγμής, αυξάνει το άγχος και δημιουργεί σύγχυση . Γι’ αυτό  το αποφεύγουμε, όπως και άτομα που μεταδίδουν ανησυχία και  στρες. Προτιμούμε να είμαστε ήρεμοι με άτομα που μπορούν να μας στηρίξουν και όχι να μας επιφορτίσουν .

3.Όταν πάρουμε τα θέματα, διαβάζουμε προσεκτικά, χωρίς να σκεφτόμαστε αρνητικά,  ξεκινάμε από αυτά που μας φαίνονται πιο εύκολα και βατά. Διαβάζουμε το κάθε θέμα συγκεντρωμένοι , υπογραμμίζοντας τις λέξεις-κλειδιά ή τις λέξεις που θέλουν προσοχή και εμφανίζουν για μας μια σημαντικότητα σε σχέση με το ερώτημα.

4.Αν ξεχάσουμε κάποια έννοια, έναν ορισμό ή αν  κολλήσουμε αρκετή ώρα  σε ένα ερώτημα, το αφήνουμε αφού το υπογραμμίσουμε έντονα και εμφανώς, έπειτα  συνεχίζουμε, με σκοπό να επανέλθουμε αργότερα, μόλις έχουμε ολοκληρώσει.

5.Αφού απαντήσουμε σε κάποιο ερώτημα, διαβάζουμε ξανά  την εκφώνηση, για να επιβεβαιώσουμε ότι απαντήσαμε σ’ αυτά που μας ζητάει και δεν είμαστε εκτός θέματος.

6.Αν δεν προλαβαίνουμε,  ή ξέρουμε λίγα μόνο πράγματα για το θέμα, γράφουμε απλά και συγκεκριμένα  ό,τι γνωρίζουμε, δεν το εμπλουτίζουμε και δεν γράφουμε πιθανές προσωπικές εικασίες. Είναι σίγουρα προτιμότερο από το να το αφήσουμε κενό.

7.Προσέχουμε την εμφάνιση και την δομή  του γραπτού μας, γράφοντας ευανάγνωστα, καθαρά  και τακτικά. Ένα καλογραμμένο γραπτό, με σύνταξη και γραμματική, βοηθάει την διόρθωση του και δεν κουράζει τον εξεταστή.

8.Τελειώνοντας, διαβάζουμε πάλι με ηρεμία, εστιάζοντας με προσοχή στο γραπτό μας, βλέπουμε τον νόημα του περιεχομένου μας,  πριν το παραδώσουμε, έτσι θα δούμε αν έχουμε ελλείψεις και ενδεχομένως να συμπληρώσουμε κάτι ή να το αφαιρέσουμε.

9.Εκμεταλλευόμαστε και χρησιμοποιούμε  όλο το χρόνο που έχουμε στη διάθεσή μας. Μπορούμε  να το παλέψουμε μέχρι το τέλος και να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε και να το αποδώσουμε.

10.Αν κατά τη διάρκεια της εξέτασης αισθανθούμε ότι το άγχος μας αυξάνεται, εφαρμόζουμε τις βαθιές αναπνοές και κάποιες από τις τεχνικές χαλάρωσης, κλείνοντας τα μάτια για λίγο, πίνουμε λίγο νερό, χρησιμοποιούμε ένα μαντηλάκι αρωματικό και εισπνέουμε, αν υπάρχει δυνατότητα τρώμε μια καραμέλα για την ξηρότητα του λαιμού.

11.Αφού τελειώσει η κάθε εξέταση, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να χαλαρώσει για λίγο, συζητάμε, κάνουμε βόλτα με αγαπημένα άτομα ή και μόνοι , τρώμε σωστά, ξεκουραζόμαστε, πριν αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε για την επόμενη εξέταση μας.

 Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι μια δύσκολη, καθοριστικής σημασίας, δοκιμασία που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι υποψήφιοι και είναι απολύτως φυσιολογικό να αισθάνονται άγχος αυτή την περίοδο. Είναι σημαντικό σε αυτή τη φάση να αισθάνονται υποστήριξη από τα οικεία τους πρόσωπα, ώστε να μπορούν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Για αυτό, διαχειριζόμαστε το δικό μας άγχος. Ότι  και να λέμε στο παιδί για να το ενδυναμώσουμε, όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε υπερβολικά αγχωμένοι για τις εξετάσεις, αυτό διαχέεται, μεταδίδεται  και το παιδί το εισπράττει, ακόμα κι αν δεν λέμε τίποτα απολύτως. Το αποτέλεσμα είναι ότι εκτός από τη δική του αγωνία, έχει να διαχειριστεί και τη δική μας , αφού θα σκέφτεται να μην μας απογοητεύσει . Αν δυσκολευόμαστε εμείς οι ίδιοι να διαχειριστούμε το άγχος και δεν μπορούμε επαρκώς να στηρίξουμε και να ενισχύσουμε τον υποψήφιο , μπορούμε να το συζητήσουμε με έναν ειδικό ψυχολόγο, να μας δώσει κατευθύνσεις.